Warkotka szaleje, a Kruszynka na to chrrrrr…

Na szczęście wpadł nam do głowy pomysł: termofor. Napełnioną gorącą wodą szklaną butelkę (gaz w kuchence na szczęście był) wystarczy zawinąć w koc i umieścić w kocim legowisku. Taki termofor grzeje całą noc. To było rozwiązanie w sam raz dla Kruszynki, która ma do perfekcji opanowane przenoszenie się od jednego źródła ciepła do drugiego w rytmie włączania się ogrzewania w kolejnych miejscach domu.

Tymczasem napuszony Pączek trzyma się ciepło.

Niewiele jest zachowań, od których Pączka odwodzimy, ale jednak kilka jest. Na przykład, wychodzenie na płytę kuchenki (to kuchenka elektryczna i może się zdarzyć, że palnik będzie gorący), wyskakiwania na wysoką szafę z głośnika, który może spaść z wysięgnika razem z nim, albo picia wody z garnków (bo są w nich resztki jedzenia z przyprawami, które mogą mu zaszkodzić).

To „nie pozwalanie” zwykle wygląda tak, że Pączek się zabiera do robienia tego, czego nie wolno, a my psikamy, klaszczemy, pokrzykujemy, a jeśli to nie pomaga, gnamy w jego kierunku w celu powstrzymania, ale nie zawsze skutecznie. To jednak bardzo szybki i zwinny kotek mimo swoich pięciu kilo wagi.

Zauważyliśmy też, że Pączek, kiedy nie ma zamiaru nas posłuchać i w najlepsze zabiera się do brojenia, specyficznie się odzywa: mówi krótkie charakterystyczne miau. Czasem po cichu pod nosem, a czasem całkiem głośno i zadziornie. Tak manifestuje się jego nieczyste sumienie.

Jak to działa? Pączek coś broi, albo już zbroił. My wołamy do niego, po imieniu, albo np. „Kot, do raportu!”, a on się tym swoim zadziornym miau odzywa. To działa nawet na odległość. Jeśli chcemy sprawdzić, czy Pączek nie broi w innym pomieszczeniu, wystarczy głośno zawołać: „Kot!”, a on jeśli jest winny to odpowie, a jeśli nie – milczy. Niesamowite, ale to na prawdę działa. Musimy być już wmontowani w Pączka super ego skoro poczucie winy dopada go na odległość

Na zdjęciu Pączek siedzi na szafie, na którą wyszedł po głośniku.

Po pierwsze, kiedy Pączek był na wakacjach, zamiast od razu wylać wodę i osuszyć fontannę, zagapiliśmy się i woda się zepsuła. No i to był koniec. Poidełko śmierdziało nawet po umyciu płynem do naczyń, po moczeniu przez całą noc w wodzie, po myciu octem, itp.

Po drugie i tak już było nadwyrężone, bo woda z kranu lub z czajnika, którą tam nalewaliśmy była zakamieniona, jak to woda. Z czasem warstwa kamienia nie dawała się już usunąć, plastik się rysował przy myciu, no i całość zaczęła być źle dopasowana i pewnie mniej higieniczna. Rada dla opiekunów użytkowników poidełek: zainstalujcie sobie filtr podzlewyzmywakowy. Przy okazji będzie wam lepiej smakować herbata.

Po trzecie, jak już raz zaopatrzycie się w poidełko, a ono spodoba się użytkownikowi, to biada wam gdy się zepsuje.  Smutny wzrok i krążenie wokół pustego miejsca po poidełku zmuszą was do zainwestowania w nowe. Dla nas sprawę przesądził widok pięciokilowego Pączka próbującego się schować za miseczką na wodę o kubaturze 5 cm3.  Zwykle bawiąc się w polowanie na piłkę czaił się właśnie za fontanną.

Pączek ostatnio złapał ryjówkę, której nie zamierzał jej zjeść ponieważ je tylko chrupki. Wydawać by się mogło, że skoro się rzucił na ryjówkę, to jakiś instynkt ma, ale jednak nie ma. Otóż Pączek gonił lisa. Lis udawał się w stronę lasu, a Pączek za nim.  Na szczęście lis się nie odwrócił. Kiedy nadbiegły ludzkie posiłki robiąc płoszący hałas, lis przyspieszył, a Pączek pozostał w tyle i niechętnie zawrócił.

Na zdjęciu po lewej Pączek, zdjęcie lisa: arudhio

Pączek uwielbia wchodzić do szafy. Zwykle wspina się po półkach jak po drabinie, zaczepiając się pazurkami i na najwyższej oczekuje aż ktoś się zbliży, na przykład z zamiarem schowania albo wyjęcia czegoś. Wtedy błyskawicznie odbija się od ramienia zaskoczonego domownika i wskakuje na samą górę mebla, bo tam właśnie w miejscu niedostępnym bez ludzkiej pomocy znajduje się ulubiony sznureczek.

Innym sposobem wychodzenia na szafę jest zaczekanie aż ktoś będzie czegoś szukać na dolnych półkach i w tym celu się pochyli. Wtedy Pączek z impetem wskakuje na plecy niczego się niespodziewającego człowieka i wybija się aż na szafę.

Atrakcyjnością może z szafą konkurować tylko inna szafa. Na inną szafę wchodzi się jeszcze trudniej. Trzeba się odbić z głośnika i wyskoczyć na metr w górę. Wtedy głośnik wychyla się i skrzypi jakby miał odpaść od uchwytu, a wszyscy obecni głośno protestują. Właśnie dlatego wychodzenie na inną szafę jest tak bardzo atrakcyjne. Opiekun tępo stuka w komputer? Tkwi na fotelu z gazetą? Wystarczy zbliżyć się do głośnika i znacząco stanąć na tylnych łapkach…

On tak zawsze.

…wąchał z prawej…

…aż mu się wszystko pomyliło…

…i powąchał szafkę kuchenną. Sam był tym zaskoczony.

Podobną reakcję wywołuje u niego Pronto w spreju do mebli. Przekonaliśmy się o tym niedawno kiedy zaczął się tarzać wokół czyszczonego mebla i ocierać się o niego całą powierzchnią futerka. Trudno było odciągnąć wierzgającego wesoło Pączka do innego pokoju.

Na obydwu tych nafaszerowanych chemią produktach powinna być jakaś informacja o ich działaniu na układ nerwowy. We mnie żaden z nich nie wywołuje euforii, ale na Pączka działają piorunująco.

Jest też sporo zapachów, których Pączek nie znosi: zioła prowansalskie, gałka muszkatołowa, estragon. Ile razy powącha je z bliska, ucieka. W ogóle szuflada z przyprawami to postrach kota.

W poprzednim mieszkaniu Kruszynka bardzo lubiła zaglądać do kuchennych szafek. Brałam ją na ręce i otwierałam po kolei każdą szafkę, a ona zaglądała do środka, robiła niuch-niuch, czasem przestawiła coś łapką. Wyjątkiem była szafka z przyprawami. Kiedy ją otworzyłam, Kruszynka odwróciła się do mnie i złapała mnie zębami za rękę, delikatnie ale stanowczo. Więcej już tam nie zaglądałyśmy.

Pączek wącha maciejkę w lecie zeszłego roku.